2 2

توضیحات

ویرایش

شهر زیرزمینی اویی، در واقع ساختارهای متراکم، پیچیده و گسترده‌ای چون دالانهای باریک تودرتو و اتاقهایی با ابعاد کوچک ا ست که دارای قدمتی 1500 ساله است و مربوط به ساسانیان می‌باشد. مجموعه اویی در زیر بافت قدیم شهر شکل گرفته و تا سطح کنونی شهر نیز گسترده شده‌است. وسعت این شهر به دلیل ارتباط میان محلات و حفاظت از جان و مال مردم در مواقع ناامنی زیاد بوده و در دو سطح افقی و عمودی گسترش یافته‌است. این معماری دست کم در شهرنوش آباد با واژه " اویی " نامیده می‌شود. غیر از ورودی اصلی ارتفاع تمام قسمتهای اویی به قد طبیعی یک انسان و بین ۱۷۰ تا ۱۸۰ سانتیمتر است. بر سطح دیوارها و در فواصل اندک، جای پیه‌سوز به چشم می‌خورد. در بعضی قسمتها نیز درون دیوار، سکوهای کوتاهی جهت نشستن ایجاد شده‌است که در بعضی از اتاقها تبدیل به طاقچه جهت قرار دادن اشیاء می‌شود.
شهر زیرزمینی اویی بزرگترین شهر زیرزمینی جهان است که در مجموعه تاریخی چاله سی شهرنوش آباد از توابع شهرستان آران و بیدگل قرار دارد. نوش آباد پاِیتخت انوشیروان پادشاه ساسانی است کهدر شمال شهر کاشان و در غرب شهر آران و بیدگل و در 10 کیلومتری کاشان واقع شده‌است.
ساختارهای متراکم، پیچیده و دالان‌های باریک و تودرتو، و اطاق‌های کوچک این شهر بزرگ، هر بیننده‌ای را درجا میخکوب می‌کند. شهر زیرزمینی نوش‌آباد را "اویی" صدا می‌کنند و این آوایی است که احتمالا در زیر زمین و میان تالارهای تودرتو شهر با آن یکدیگر را صدا می‌زدند. از ساختارهای متراکم، پیچیده و گسترده ای چون دالانهای باریک تودرتو و اتاقهایی با ابعاد کوچک تشکیل شده است. مجموعه اویی در زیر بافت قدیم شهر شکل گرفته و تا سطح کنونی شهر نیز گسترده شده است.
وسعت این اثر تاریخی که از عمق چهار متری از سطح کوچه شروع شده و تا عمق شانزده متری ادامه دارد مشخص نیست، اما با توجه به شواهد موجود و گفته اهالی تا بیرون از حصار تاریخی شهر گسترش داشته است و مساحت آن چهار کیومتر مربع تخمین زده شده است.
ورودی شهر زیرزمینی نوش آباد، راهرویی باریک به اندازه یک نفر است، زمانی که به داخل شهر وارد شوی، بوی خاک مرطوب به مشام می‌رسد. این شهر زیرزمینی در سه طبقه در عمق‌های 4 الی 21 متری از سطح زمین به وجود آمده است. وسعت این شهر به دلیل ارتباط میان محلات و حفاظت از جان و مال مردم در مواقع ناامنی زیاد بوده و در دو سطح افقی و عمودی گسترش یافته است. این معماری دست کن در شهر نوش آباد با واژه ” اویی ” نامیده می‌شود.
کشف این سازه‌ها به صورت اتفاقی و توسط فردی که قصد حفر چاه در منزل خود داشت صورت گرفته و برای ورود به آن، به دلیل پیدا نشدن ورودی اصلی از آب انبار که مجاور این شهر زیر زمینی است استفاده می‌شود.
آثار معماری به دست آمده تاکنون در سه طبقه شامل راهروهای باریک به همراه اتاق‌های چهار گوش با طاقچه‌های ایجاد شده در دیوارهاست که ارتباط بین طبقات به وسیله چاههای عمودی حفر شده با پنج تا هفت متر عمق می‌باشد.
این مجموعه که به‌صورت دست‌کن زیر بافت شهرنوش آباد به‌صورت مجموعه‌ای از اتاق‌ها، راهروها، چاه‌هاو کانال‌های متعددی در ۳ طبقه ایجاد شده است بر دیواره‌های آن آثار برخورد لبه شیء تیز دیده می‌شود و با توجه به‌سختی جنس زمین این منطقه، باستان‌شناسان این فرضیه را مطرح کرده‌اند که وسایلی که برای حفاری استفاده می‌شده، باید از جنسی شبیه الماس برخوردار بوده باشد. غیر از ورودی اصلی ارتفاع تمام قسمتهای اویی به قد طبیعی یک انسان و بین ۱۷۰ تا ۱۸۰ سانتیمتر است. در بدنه دیوار اتاق‌ها و در بعضی از آنها چاهک‌هایی مشاهده می‌شود که به سختی می‌توان وارد آن شد. ارتفاع این چاهک‌ها ۳تا ۵ متر است که راه ارتباطی به طبقات بعدی است این چاهک‌ها را به صورت L طراحی کردند.
این شهر دارای سیستم‌های تهویه بوده که از طریق کانال‌هایی به طبقه اول و از آن‌جا به سطح زمین می‌رسیده‌. بر اساس اختلاف فشار هوا با سطح زمین کار می‌کند که گردش و تصفیه هوا برای تنفس در آن را امکان پذیر می‌سازد. این سیستم تهویه امکان زندگی در شهرزیرزمینی را برای مدت طولانی امکان‌پذیر می‌کرده‌است. پیه سوزهای سفالی تنها روشنایی مردمان مخفی در این شهر بوده‌است. برخی از کانال‌های تعبیه شده در دل آن به قنات‌ها راه پیدا می‌کرد و آب از این طریق تامین می‌شد.
حجره‌های کوچک به ابعاد دو متر در دو متر، سرویس‌های بهداشتی ابتدایی، فضاهای پناهگاهی، تونل‌های ارتباطی و تهویه هوا و چاه‌های آب از جمله فضاهای این شهر زیرزمینی است.
سیستم دفاعی شهر خیره کننده‌است. در این سیستم بدون استفاده از سلاح و تنها به واسطه معماری و شکل بخشی به ابعاد و ایجاد زیرگذرها و نشیمن‌گاه‌های دفاعی، ساختاری تدافعی و در نهایت مغلوب‌کننده ایجاد شده‌است. ساختار معماری شهر این امکان را فراهم می‌کند که در صورت لزوم به مانند دامی خطرناک، دشمن را به درون خود بکشاند و در نقطه‌ای از پیش تعیین شده آن را از پا درآورد.
بر سطح دیوارها و در فواصل اندک، جای "پیه‌سوز" به چشم می‌خورد که فاصله این جایگاه‌ها از سقف ۲۰ سانت می‌باشد. در دهانه هر چاهک تعدادی قلوه سنگ و یک تخته سنگ به اندازه دریچه چاهک دیده می‌شود که در مواقع احساس خطر یا ورود هوای آلوده یا دود به طبقات با تخته سنگ دریچه را مسدود کرده و یا اگر دشمن قصد ورود به فضاها را داشته با سنگ‌ها که حکم وسایل و ابزار دفاعی را داشته بر سر مهاجمین می‌کوبیدند.
اگر دشمن آتش روشن می‌کرد آنها با تخته سنگی که در کنار هانه هر چاه آماده بود درب آن را می‌بستند، در مواقع عادی بعد از عبور از هر چاه دهانه آنرا با سنگی آسیاب شکل که در وسط آن سوراخی تعبیه شده بود می‌بستند که هم دشمن گول بخورد و هم از آن سوراخ اکسیژن وارد شود. ساختار این راهروها به شکل L مانند ساخته شده که هنگام وارد شدن به راهرو آگر آشنایی به آن نداشته باشید گمان می‌کنید که بن‌بست است و این هم یکی از راهکارهای فریب دشمن بوده.
کاربری این شهر در دوره‌ها احتمالاً متفاوت بوده به گونه ای که در دوران ساسانی تا صفوی و حتی زندیه بیشتر به عنوان پناهگاه یا جانپاه محلی برای اختفا و حفظ جان استفاده می‌شده به همین منظور همیشه در حال گسترش بوده است اما در دوران قاجار احتمال می‌رود بیشتر به منظور فرار از گرما در تابستان استفاده می‌شده است. می‌گویند، در زمان حمله مغولان از این شهر بطور گستره‌ای استفاده می‌شده است. اگرچه بسیاری از جزییات شهر در اثر نفوذ سیلاب و مرور زمان نابود شده اند ولی سفالینه‌های پیدا شده به یک هزار و 800 سال پیش و زمان ساسانیان برمی‌گردد و تا زمان قاجاریه مورد استفاده بوده است. به مرور زمان و استفاده نکردن‌، این شهر بدست فراموشی سپرده شد و به علت نفوذ سیلاب نشانه‌های این شهر نابود شده بودند.

شهر زیرزمینی تا سال‌های 1381 همچنان مخفی مانده بود. حجوم سیلاب‌هایی که به نوش‌آباد آمد، دالان‌ها و اطاق‌ها را پر از گل کرد و به این ترتیب برای سال‌های طولانی این شهر در زیر زمین مدفون ماند. پس از سال 81 کاوش‌های باستان‌شناسی پرده از اسرار شهرزیرزمین برداشت اما بخش‌هایی از این شهر گرفتار فاضلابِ خانه‌های نوش‌آباد شده بود؛ مشکلی که هنوز به تمامی از بین نرفته و امکان کاوش بیشتر و کشف ناشناخته‌های بیشتر شهر را از بین برده است.
تاریخ ایجاد و استفاده از این بناها به دوران ساسانی و اوایل اسلام می‌رسد که در دورانهای بعد یعنی سلجوقی تا صفویه و حتی قاجار مورد استفاده بوده‌است.
این مجموعه ارزشمند به شماره ۱۵۸۱۶ و به سال ۱۳۸۵ ثبت در فهرست آثار ارزشمند ملی گردیده‌است.
شهر زیرزمینی امروز به یکی از مراکز تفریحی و گردشگری نوش‌آباد تبدیل شده‌است. شهری که هنوز رازهای سربه مهر دارد و کسی نمی‌داند در آن سوی تونل‌های دست‌کندی که تا امروز کشف شده، چه چیزی نهفته است.

منابع:
http://oyi.ir/
http://fa.wikipedia.org/wiki
http://www.negare0098.blogfa.com
http://www.tebyan.net
http://www.kashanica.com
http://www.chn.ir/NSite/FullStory/Vide

مسجد جامع کاشان

فاصله: 12 کیلومتر - زمان: 21 دقیقه
مشاهده مسیر

بازار کاشان

فاصله: 13 کیلومتر - زمان: 20 دقیقه
مشاهده مسیر

مسجد و مدرسه آقا بزرگ کاشان

فاصله: 13 کیلومتر - زمان: 23 دقیقه
مشاهده مسیر

خانه دستمالچی

فاصله: 13 کیلومتر - زمان: 20 دقیقه
مشاهده مسیر

مناره زین الدین

فاصله: 13 کیلومتر - زمان: 23 دقیقه
مشاهده مسیر

خانه طباطبایی‌ها کاشان

فاصله: 13 کیلومتر - زمان: 22 دقیقه
مشاهده مسیر

نمایش و چاپ مسیر

با انتخاب مبدا و مقصد میتوانید فاصله بین دو مکان ثبت شده در تیشینه را مشاهده و چاپ نمایید.

مبدا
مقصد
مشاهده مسیر

جاذبه های گردشگری آران و بیدگل

عصارخانه شاهی

عصارخانه شاهی

عصارخانه شاهی اصفهان با مساحت تقریبی ۵۰۰ مترمربع و زیربنای ۸۵۰ متر مربع، یکی از آثار مهم تاریخی و گردشگری اصفهان است که در بازار بزرگ اصفهان، در ابتدای بازار مخلص و در جوار بازار تفنگ سازها بنا شده است. عصارخانه یعنی همان کارخانه روغن کشی و عصارخانه شاهی در دوره صفویه بدستور شاه عباس او...

اطلاعات | نقشه | مسیر
کویر مرنجاب

کویر مرنجاب

کویر مرنجاب یکی از زیباترین نقاط کویری ایران محسوب می‌شود. تپه‌های شنی بلند و جنگلهای تاق جلوه زیبایی به این منطقه بخشیده‌است. دریاچه نمک آران وبیدگل و جزیره سرگردان از دیگر نقاط دیدنی منطقه محسوب می‌شوند. قلب کویرهای ایران، مرنجاب در استان اصفهان است، این کویر در شمال شهرستان آران و ب...

اطلاعات | نقشه | مسیر
قلعه کرشاهی

قلعه کرشاهی

از شاهکارهای معماری دوران مشروطه (قاجار) دژ زیبای کرشاهی یا قلعه دزدها بادرود است که در قسمت شرقی شهرستان آران و بیدگل و شمال شهر ابوزیدآباد نزدیکی ارتفاعات کوه یخ آب در استان اصفهان قرار دارد. این بنا کاملأ با خشت خام احداث گردیده ودارای 5 برج بزرگ دیده بانی است. قلعه دارای غرفه‌ها و...

اطلاعات | نقشه | مسیر
جزیره سرگردان

جزیره سرگردان

جزیره سرگردان تپه‌ای است که مشتمل بر یک جزیره اصلی دایره ای شکل به قطر تقریبی 3 کیلومتر و چندین جزیره کوچکتر است و در دریاچه نمک آران و بیدگل و در 10 کیلومتری کاروانسرای مرنجاب واقع شده است. منظره‌های دریاچه نمک از فراز این جزیره به قدری بدیع و زیباست که هر بیننده‌ای را به خود جذب می‌...

اطلاعات | نقشه | مسیر
شهر زیرزمینی اویی نوش آباد

شهر زیرزمینی ا...

شهر زیرزمینی اویی، در واقع ساختارهای متراکم، پیچیده و گسترده‌ای چون دالانهای باریک تودرتو و اتاقهایی با ابعاد کوچک ا ست که دارای قدمتی 1500 ساله است و مربوط به ساسانیان می‌باشد. مجموعه اویی در زیر بافت قدیم شهر شکل گرفته و تا سطح کنونی شهر نیز گسترده شده‌است. وسعت این شهر به دلیل ارتبا...

اطلاعات | نقشه | مسیر
کاروانسرای مرنجاب

کاروانسرای مرن...

کاروانسرای مرنجاب، کاروانسرا و قلعه‌ای در ارتفاع ٨5٠ متری از سطح دریای آزاد و در دل کویر آران و بیدگل است که در حاشیه جنوبی دریاچه قم، کنار دریاچه نمک، در 50 کیلومتری شمال شرق مرکز شهر آران و بیدگل واقع شده‌است و در مسیر جاده ابریشم قرار دارد و در گذشته راه ارتباطی بین خراسان، اصفهان، ر...

اطلاعات | نقشه | مسیر
خانه تاریخی حسینی

خانه تاریخی حس...

این خانه، در ضلع شرقی خانه بنی‌کاظمی در محله کوشک صفی کاشان قرار گرفته شده است. قدمت این بنا متعلق به دوران قاجار باز میگردد و بیشترین ساختمان‌های آن در قسمت‌جنوبی آن واقع شده اند. این بخش پشت به آفتاب ساخته شده تا نور و گرمای کمتری وارد شود. اتاق پنج دری در ضلع جنوب‌خانه و قسمت شمالی ح...

اطلاعات | نقشه | مسیر
امامزاده محمد هلال

امامزاده محمد ...

آستانه محمد هلال از فرزندان علی بن ابیطالب، یکی از بقاع متبرکه در منطقه آران و بیدگل، در دوازده کیلومترى کاشان می‌باشد. این بقعه در شمال غرب آران واقع شده و نزدیکترین بنای تاریخی به این آستان مسجد قاضی است. مدفن امامزاده محمد هلال بن علی بن ابیطالب که مطاب اهالی کاشان و توابع است، در ...

اطلاعات | نقشه | مسیر
مشاهده تمامی جاذبه های گردشگری

رازهای شهر اویی

سال‌1383 بود که خیلی اتفاقی، شهر تاریخی و زیرزمینی «اویی» در نوش‌آباد کاشان کشف شد.
شهری نظامی و دفاعی که هنوز هم بخش‌های زیادی از آن برای باستان شناسان ناشناخته باقی مانده است اما با این حال، نمونه کامل و مبتکرانه ای از به‌کارگیری اصول پدافند غیرعامل به شمار می‌رود که حفاظت از مرزهای ایران را در طول تاریخ نشان می‌دهد.
«اویی» تونلی است دست کن که در دوره‌های مختلف تاریخی کاربرد نظامی و دفاعی داشته است. این اثر در سال‌1383 هنگامی که یکی از اهالی شهر نوش آباد در حال حفر زمین در منزل خود بود به‌صورت اتفاقی کشف شد. یعنی درست جایی در فاصله 5/7‌کیلومتری از شمال شهر تاریخی کاشان و 5/2‌کیلومتری از غرب شهر جدید آران و بیدگل. در اولین فصل از کاوش‌های باستان‌شناسی، تیمی متشکل از کارشناسان باستان‌شناسی، معماری، تاریخ و جغرافیا در شهر زیرزمینی «اویی» مشغول کاوش شدند و به مطالب جالبی دست یافتند.
کاوش‌ها نشان می‌داد که این شهر زیرزمینی در دوره‌های مختلف از باستان تا دوره اسلامی مورد استفاده قرار می‌گرفته و بیش از 50شیء سالم مثل سفالینه‌های مربوط به دوره ساسانی تا قاجار از این مکان‌ها به دست آمده است.
این مجموعه که به‌صورت دست‌کن زیر بافت شهر نوش آباد به‌صورت مجموعه‌ای از اتاق‌ها، راهروها، چاه‌هاو کانال‌های متعددی در 3 طبقه ایجاد شده است بر دیواره‌های آن آثار برخورد لبه شیء تیز دیده می‌شود و با توجه به‌سختی جنس زمین این منطقه، باستان‌شناسان این فرضیه را مطرح کرده‌اند که وسایلی که برای حفاری استفاده می‌شده، باید از جنسی شبیه الماس برخوردار بوده باشد.
اگر لغت نامه‌ها را جستجو کنید، «اوی» را واژه‌ای می‌بینید که در گویش کاشانی معادل «آهای» فارسی قرار می‌گیرد. اهالی منطقه می‌گویند به لحاظ تو در تو بودن و تاریک بودن شهر زیرزمینی در قدیم افراد برای پیدا کردن یکدیگر با صدای بلند با کلمه (اوی ) همدیگر را صدا می‌کرده‌اند. همچنین گفته می‌شود هنگام حفر شهر زیرزمینی، وقتی دلو پر از خاک می‌شده مقنی فریاد می‌زده(اوی)و فردی که مسئول بالا کشیدن دلو بوده است با شنیدن اوی متوجه می‌شده که دلو از خاک پر شده و آن را بالا می‌کشید. به این دلیل این تونل‌های پیچ در پیچ شهر زیر‌زمینی به اویی معروف شده است!
رازهای شهر اویی
رازهای شهر اویی
رازهای شهر اویی
رازهای شهر اویی

اطلاعات بیشتر...
[posttitle]

[posttitle]

[postbody]

مشاهده مطلب

تمامی حقوق اين سايت متعلق به تیشینه می‌باشد.